Golünü atıp yüzüğünü öperken tribündeki ya da ekran başındaki eşinden daha ziyade bizler heyecana kapılırdık.. Artık halı sahalarda, okulların toprak sahalarında, mahalle aralarında gol attıktan sonra sol elinin yüzük parmağını öpen çocukların sayısı azımsanmayacak kadar çoktu..
Topu ayağına yapıştırma furyasını kendi kendine başlatıp kendi kendine bitiren efsane.. Kimse Zidane’nın sürdüğü şekilde topu sürebilmeyi, topa o şekilde hükmedebilmeyi aklınından ucundan bile geçiremedi..
Henüz 18 yaşındayken Los Galacticos’un kalesini alan ve bir daha bırakmaya niyeti olamayan dünyanın en iyi 3 kalecisinden biri.. Bir aralar kalesinde tam 573 dakika gol görmemiştir bu arkadaş.. Kendine duyduğu güven duruşunda saklı..
Hakan Bilal Kutlualp’le birlikte havaalanında otururken göründüğünde annem bana dönüp; “Ay ne biçim adam bu be? Hiç gülmüyor galiba!” demişti.. Adam goller attı, sağ kanat oynadı, asistler yaptı ama yine de kendini kimseye beğendiremedi.. Aslında belki de o kendini beğenemiyordu bir türlü.. Yoksa derviş misali ordan oraya gezmezdi.. Hoş bu gezi onu dünyanın en çok bonservis bedeli ödenen oyuncusu da yapmıştır..
Okuldan kaçıp play station oynamaya giderken No:9′u alanın kesin kazanacağını bilirdik.. Evet, oyun Ronaldo’nun isim hakkını alamamıştı belki ama biz onun mavi kramponlarına, rüzgar misali süratine, eşsiz tekniğine hayrandık.. “Sadece 1 tane Ronaldo vardır.. O da Brezilyalı olanıdır!” sözünün vücuda gelmiş hali..
Roma’nın sembolü, karizmatik kaptanı.. Takımı berbat gitse de, çok başarılı olsa da, ona astronomik ücretler verilse de ayrılmayı bir an bile düşünmedi..
Senelerce Mor Menekşelerin formasını başarıyla giydi.. Başkente transfer oldu ama onu hepimiz Fiorentina’lı Batistuta olarak hatırlayacağız.. Bir akademisyen ciddiyetindeki fotoğrafından da olaya ne derece ciddi baktığı belli..
Loading ...